20 ნოე 2019
94 Views
განათლება

OECD - ქართველ მოსწავლეებს შრომის ბაზარზე წარმატების მისაღწევად შესაბამისი კომპეტენცია არ აქვთ

OECD განათლების შეფასებისა და ატესტაციის სისტემების შესახებ კვლევის შედეგებს აქვეყნებს.

ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციამ (OECD) განათლების სფეროში შეფასებისა და ატესტაციის სისტემების შესახებ კვლევის შედეგები გამოაქვეყნა.

კვლევაში აღნიშნულია, რომ უკანასკნელი წლების განმავლობაში საქართველოში სწავლის შედეგები მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა.

2009 წლიდან 2015 წლამდე პერიოდში,15 წლის მოსწავლეების შედეგები კითხვაში, მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში თითქმის ერთი სრული ნიშნულით გაუმჯობესდა.

თუმცა, საქართველოში მიღწეული პროგრესი მოსახლეობის ყველა ჯგუფს თანაბრად არ ეხება.

ქალაქში მცხოვრები მოსწავლეები უსწრებენ თანატოლებს სოფლად; სოციალურად და ეკონომიკურად პრივილეგირებული მოსწავლეები უსწრებენ თავიანთ სოციალურად დაუცველ თანატოლებს; ხოლო, ის მოსწავლეები, რომლებიც შინ ქართულად ლაპარაკობენ, უსწრებენ თავიანთ თანატოლებს, რომელთა მშობლიური ენაც ქართული არ არის.

ორგანიზაცია მიუთითებს, რომ სამწუხაროდ, სწავლის ხარისხში ეს უთანასწორობა 2009-2015 წლებში კიდევ უფრო გაიზარდა.

მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოში სასკოლო განათლებაში ჩართულობის მაჩვენებელი მნიშვნელოვნად გაიზარდა, იგი მოსწავლეთა სხვადასხვა ჯგუფების მიხედვით განსხვავდება.

მაგალითად, ეთნიკურად აზერბაიჯანელ მოსწავლეებში ჩართულობის ნედლი მაჩვენებელი განათლების საშუალო საფეხურზე შეადგენს 72%, ხოლო ეთნიკურად ქართველი მოსწავლეებისთვის კი - 90%-ს (UNICEF, 2008).

რაც შეეხება სწავლის შედეგებს, 2015 წელს დაბალი სოციალურ-ეკონომიკური სტატუსის მქონე მოსწავლეებმა საქართველოში 78 ქულით ნაკლები აიღეს, ვიდრე მაღალი სოციალურ-ეკონომიკური სტატუსის მქონე მოსწავლეებმა, რაც, უხეში დათვლებით, სკოლაში სწავლის 2,5 წელს უდრის.

ეს სხვაობა უფრო მაღალია, ვიდრე რუსეთსა (58-ქულიანი განსხვავება) და თურქეთში (59-ქულიანი განსხვავება).

OECD ასევე წერს, რომ მოსწავლეთა დემოგრაფიული მახასიათებლების მიხედვით გაკვეთილებზე დასწრება და შედეგები მნიშვნელოვნად განსხვავდება. 

სხვა განზომილებები, რომელთა მიხედვითაც საქართველოში მოსწავლეთა შედეგები განსხვავდება, მოიცავს შემდეგს:

გეოგრაფიული მდებარეობა: მოსწავლეები სოფლად 44 ქულით ჩამორჩებიან თავიანთ თანატოლებს ქალაქებში, რაც, დაახლოებით, სკოლაში სწავლის 1,5 წელს უთანაბრდება (იხ. დიაგრამა #3). ეს განსხვავება რეგიონულ დონეზე იკვეთება, სადაც თბილისში მოსწავლეთა თითქმის ორი მესამედი საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში PISA-ს შკალაზე საბაზისო მაჩვენებელს სცდება, ხოლო სოფლად მდებარე რეგიონებში, ამ დონეზე მოსწავლეთა მხოლოდ ერთი მესამედია.

მშობლიური ენა: ქართულენოვანმა მოსწავლეებმა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში 419 ქულა მიიღეს, ხოლო იმ მოსწავლეებმა, რომლებიც შინ ქართულად არ ლაპარაკობენ - 359 ქულა (OECD, 2016).

მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყნის მოსწავლეთა თითქმის ნახევარი საბაზისო ნიშნულს ვერ გასცდა, ეს ზღვარი ეთნიკურად აზერბაიჯანელ მოსწავლეთა თითქმის 90%-მა ვერ გადალახა. მე-3 დონეს კი ეთნიკურად აზერბაიჯანელმა ვერც ერთმა მოსწავლემ ვერ მიაღწია.

განათლების მიმართულება: პროფესიული განათლების დაწესებულებების სტუდენტებმა თითქმის 90 ქულით ნაკლები მიიღეს ზოგადი განათლების პროგრამებში თავიანთ თანატოლებთან შედარებით, რაც, დაახლოებით, სკოლაში სწავლის სამ წელს უტოლდება.

PISA 2015-ის მიხედვით, საქართველოში მოსწავლეთა სხვადასხვა ჯგუფების მიღწევებს შორის განსხვავებები PISA 2009-ის მონაცემებთან შედარებით გაზრდილია.

2009 წელს მოსწავლეებმა ქალაქად 30 ქულით მეტი მიიღეს, ვიდრე მოსწავლეებმა სოფლად.

2015 წლისათვის ეს სხვაობა 44 ქულამდე გაიზარდა.

ამასთანავე, საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში ქართულენოვან და არაქართულენოვან მოსწავლეებს შორის ქულებში არსებული განსხვავება 40 ქულიდან 60-ზე მეტ ქულამდე გაიზარდა, რაც თითქმის სკოლაში სწავლის ორ წელს უთანაბრდება.

კვლევაში ასევე ნათქვამია, რომ საქართველოში მასწავლებლები მნიშვნელოვნად უფრო ნაკლებად მონაწილეობენ პროფესიულ განვითარებაში, ვიდრე OECD-ის სხვა ქვეყნებში.

განგრძობადი ტრენინგის გარეშე, მასწავლებლები ვერ ეცნობიან მტკიცებულებებზე დაფუძნებულ, უახლეს პედაგოგიურ პრაქტიკებს, რომლებიც მოსწავლეებს სწავლაში ეხმარება. ამასთანავე, საქათველოში მასწავლებლები ყველაზე ასაკოვანნი არიან მასწავლებლებისა და სწავლის საერთაშორისო კვლევაში (TALIS) მონაწილე ქვეყნების მასწავლებლებთან შედარებით. კერძოდ, მასწავლებელთა ერთ მეოთხედზე მეტი 60 წელს გადაცილებულია. შედეგად, ბევრი მასწავლებელი მოსწავლეებს ტრადიციული მეთოდით ასწავლის, რომელიც აქცენტს აკეთებს ფაქტების დაზეპირებაზე და არა უნარებისა და კომპეტენციების დაუფლებაზე.

შესაბამისად, მოსწავლეებს საქართველოში უჭირთ ისეთი კომპეტენციების შეძენა, რომლებიც მათ სჭირდებათ განათლების უმაღლეს საფეხურსა და შრომის ბაზარზე წარმატების მისაღწევად

- წერია კვლევაში.

ავტორი: ლიზი კუბლაშვილი

წყარო: Tabula.ge



კომენტარები