"სისტემას გაბოროტებული, ყველაფერზე წამსვლელი, ცივსისხლიანი ნაბიჭვრების გამოზრდა უნდოდა"

სავალდებულო სამხედრო სამსახურის თემა ისევ აქტუალურია საზოგადოებაში. მინდა ჩემი ისტორია მოვყვე, სამშობლოსთვის მსახურების მოტივით როგორ წამიყვანეს ყარაულად, როგორ მზრდიდა სისტემა, რას ვგრძნობდი და რა სირთულეები გავიარე ამ პერიოდში. სისტემის შიგნით ნამყოფი ადამიანის თვალით შევეცდები დაგანახოთ რამხელა ბოროტებაა ჯარად წოდებული ლეგალიზებული მონობა და რა გეგმები და მიზნები აქვს სისტემას დამონებულ ახალგაზრდებზე. პატარა შესავალით დავიწყებ.

გუშინწინ, პარლამენტში, აწ უკვე ნახმარმა და გამოცვლილმა პრემიერმინისტრმა, ამჟამად თავდაცვის მინისტრობის კანდიდატმა ირაკლი ღარიბაშვილმა, მონობას შეჩვეული საზოგადოების ბნელი ნაწილისა და მონობის დამკანონებელ-გამპრავებელი ელექტორატისა თუ საპატრიარქოს და მისი დაზომბებული მრევლისთვის საჯაროდ იკეკლუცა, პოპულისტური ლოზუნგები ისროლა და კუნთები წაათამაშა. საქმე ეხებოდა ახალგაზრდებს რომლებიც გირჩის წყალობით სავალდებულო ყარაულობას კანონიერი გზით თავს არიდებენ. ღარიბაშვილმა გირჩს სექტა უწოდა და სახელმწიფოს ძირგამომთხრელ საქმიანობაში დაადანაშაულა. ასეა, როცა თავისუფლებისთვის იბრძვი, რას აღარ გეძახიან და რას აღარ გაბრალებენ.

მომავალ თავდაცვის მინისტრს, რომელმაც თსუ-ში ბუტაფორიული სამხედრო კათედრის გავლით თავი აარიდა სამხედრო სამსახურს, რომლის პრემიერობის დროსაც შეგნებულად ჩააგდეს საფრანგეთიდან საჰაერო თავდაცვითი იარაღისა და სისტემის შეძენის კონტრაქტი, რომლის პრემიერობის დროსაც გაუქმდა რამდენიმე სამხედრო ბრიგადა და ოკუპირებულ ზოლთან განთავსებული საგუშაგოები და ა.შ, არანაირი მორალური უფლება არ აქვს ვინმეს „ჯარში“ წასვლისკენ მოუწოდებდეს და ვინც თავს არიდებს კანონიერი გზით, დეზერტირებს და ქვეყნის დამაქცევლებს უწოდებდეს.

ახლა რაც შემეხება მე და ჩემს იძულებულ „ჯარისკაცობას“. 2011 წლის თებერვალში, 18 წლის რომ ვიყავი, სახლში კომისარიატის გაწვევა მომივიდა, საერთოდ არ იყო ჩემს გეგმებში „ჯარში“ წასვლა მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა, მაშინ არც გირჩი იყო, არც „კრიშა“ მყავდა, არც ვსწავლობდი და არც ყოველ წელს სახდელი 2000 ლარი მქონდა, ბარში ვმუშაობდი მიმტან-ბარმენად. მარტში 10 დღიანი ე.წ კარანტინი გაგვატარეს, შსს-ს „მოდულის“ შენობაში გამამწესეს და შევუდექი ყარაულობას. ოჯახის არც ისე სახარბიელო ფინანსური მდგომარეობის გამო სამსახურზე უარი ვერ ვთქვი, პარალერულ რეჟიმში ბარშიც ვმუშაობდი და სამ დღეში ერთხელ „ჯარსაც“ ვიხდიდი.

მალევე მივხვდი, რა საშინელი ერთი წელი მექნებოდა, 24 საათი ქარში, წვიმაში, მზის გულზე, ყინვაში ფეხზე დგომა, ღამის თენება და შემდეგ წვეთი ძილის გარეშე ბარში 14 საათი მუშაობა, დამღლელი სამუშაო დღის შემდეგ, მეორე დღეს დილიდან შუადღემდე „სამხედრო სწავლებები“, რობოკოპებით, ფარებით და დუბიკნებით (აქციის დაშლას და ხალხის კარგად ცემას გვასწავლიდნენ, მთავრობის დაცვას და სისტემის სამსახურში ყოფნას ეძახიან სამშობლოსადმი სამსახურს) ამის შემდეგ ისევ 24 საათიანი ყარაულობა, სადაც ჩინოვნიკ ბიძერებს მხედრული სალამით უნდა შეხვდე და შლაგბაუმი თავის დროზე უნდა გაუღო, თუ დაგაგვიანდა შენს უფროსს ეტყვიან რომ უყურადღებოდ ხარ და დაგერხევა, შენობის შესასვლელში შსს-ს თანამშრომლების უმრავლესობა, შენი მოვალეობის მოხდის და მათი საბუთის შემოწმების მოთხოვნაზე "რაარის ბიჭო რა ვერ დამიმახსოვრეო" აგდებულად გპასუხობენ და გაბულინგებენ, თუ მაგაზე ადეკვატური პასუხის გაცემა გაბედე მაგაზეც მაგრად გერხევა, იმიტომ რომ მაგათ „ვლასწი“ აქვთ და შენ „სალაგა“ ხარ.

რომ დაღამდება, სულ იმაზე ფიქრობ, მალე გათენდეს, სადმე ფეხზე მდგომელს არ ჩამოგეძინოს და ცვლის უფროსმა არ დაგიჭიროს თორემ მაგაზეც ისევ და ისევ მაგრად დაგერხევა, მეორე დღეს სახლში არ გაგიშვებენ, დასჯის მიზნით სმენაში დაგტოვებენ და რამე *ლეობებს გაგაკეთებინებენ, არანაირი შინაარსი რომ არ აქვს, უბრალოდ გსჯიან და იმასაც ვერ აცნობიერებენ რომ ჯობია სახლში გაგიშვან და გამოიძინო ვიდრე გამოფიტულს სარეველა გათელინონ მაგალითად, მოკლედ ყველაფერზე გსჯიდნენ, ყველაფერზე გერხეოდა, რობოტი მონა უნდა ყოფილიყავი, ჯარისკაცს ხომ არ შია, არ წყურია, არ იღლება, არ ეძინება და არ უდგება.

ერთხელ ტელეფონი გამომყვა სახლიდან, არ შეიძლებოდა ტელეფონი სმენაში, სანამ განწესი დაიწყებოდა მე თვითონ ვთქვი რომ ტელეფონი გამომყვა, სახლში ვერ ვასწრებდი აბრუნებას და წამოვიღე, ჩაგაბარებთ და დილას წავიღებ თქო, განყოფილებია უფროსის მოადგილემ, რას ქვია ტელეფონი წამოიღეო, მეორე დღეს სახლში არ გამომიშვეს და 24 საათით ისევ იქ დამტოვეს. ძარღვები მასკდებოდა ყელზე, ამხელა უსამართლობას და განუკითხაობას რომ ვერაფრით ვუპირისპირდებოდი.

„ჯარის“ სმენის შემდეგ გამოძინების ფუფუნება არასდროს არ მქონდა, ეგრევე ბარში მივდიოდი, ბარიდან ღამის 3-4 საათზე სახლში მოსული, 3 საათზე მეტის დაძინაბს ვერ ვასწრებდი, დილის 7-ზე ვდგებოდი და იმ აქციის დაშლის კურსებზე მივდიოდი, მაგ კურსების მერე ისევ სამსახური, სამსახურის მერე 3 საათიანი ძილი, ისევ ჯარის სმენა და ასე მთელი წელი. ასეთი გადატვირთული რეჟიმის გამო, თავისთავად სმენაში ფეხზემდგომელას მუდმივად მეძინებოდა და მაგის გამო მაგრად მერხეოდა, სმენაში მტოვებდნენ მეორე დღეს.

ერთხელ სიარულის დროს ჩამეძინა, მართლა სიარულის დროს, ღამის 4 საათი იქნებოდა, საშინლად მეძინებოდა, თვალები მეხუჭებოდა და სიარულის დროს ისე "მაკიმარებდა" რომ ხან იქით წამაბარბაცებდა ხან აქეთ, მთელი ღამე დავდიოდი ტროტუარზე, დავრბოდი, აზიდვებს და ბუქნებს ვაკეთებდი, ხმამაღლა ველაპარაკებოდი ჩემს თავს და მოკლედ რას აღარ ვაკეთებდი რომ ცოტა მაინც გამოვფხიზლებულიყავი, ბოლოს მაინც ჩამეძინა, სიარულის დროს, აი მართლა ტროტუარზე დავდიოდი თვალებ დახუჭული და ისეთი გათიშული რომ ცვლის უფროსმა მანქანა რომ მომიყენა ცხვირწინ ეგეც კი ვერ გავიგე, გადმოვიდა მანქანიდან და რაციის მოპარვა უნდოდა რომ უფრო მეტად "გავეჩეპე" და უფრო მეტად დავესაჯე, წარმოიდგინეთ ბოროტების ლეველი, ყველა უფროსმა იცოდა ჩემი მდგომარეობა და ამის მიუხედავად მაინც ასე იქცეოდნენ, ფეხებზე ეკიდათ, არაფერი ადამიანური არ ჰქონდათ. ახლოს რომ მოვიდა და რაციის ამოღება დაიწყო ჩემს ქამარზე მიმაგრებული ჩასადებიდან, მაგაზე გამოვფხიზლდი და აგონიაში მყოფმა ლამის ხელი დავარტყი. რომ დავინახე გავშრი, მივხვდი რომ მაგრად დამერხა, მესამედ ვყავდი უკვე დაჭერილი ძილზე, რატომ გეძინაო მკითხა, გულში გამეცინა და ვუთხარი ბატონო ლეიტენანტო ამას ძილს ეძახით თქო?

რა აღარ ვქენი რომ გამოვფხიზლებულიყავი და სიარულის დროს ჩამეძინა, ხომ ხვდებით როგორ მდგომარეობაში ვარ თქო, შევეცადე ამეხსნა რაღაცეები და რამე ადამიანური გამეღვიძებინა მასში მაგრამ ჩემი ფეხები. მაგრად ეკიდა, დამსაჯეს და მეორე დღეს სახლის ნაცვლად შავნაბადაზე გამიშვეს ერთი კვირით. კბილი მტკიოდა საშინლად და სტომატოლოგთან მისვლაც კი არ მაცადეს რომ ნერვი მოეკლა, არ გვაინტერესებს, გამაყუჩებელი დალიეო, ცალკე სამსახურში ვერ მივედი, შემცვლელს ვერ პოულობდნენ და მანდაც პრობლემები შემექმნა, წამიყვანა შავნაბადაზე სამმართველოს უფროსის მოადგილემ, რამდენიმე იყო იქ ჩემნაირი დასჯილი, შავნაბადას ბაზის უფროსი დაგვხდა, დიდი ნაბოზარი კაცი იყო, ეგრევე დამცირება დაიწყო, ჰაა მოხვედით ძილის მოყვარული და საჩოკი სალაგები? მოგხედავთ ერთ კვირაშიო, ცვლის უფროსს და კაპრალს დაავალა, ესენი გაჩერებული და ტყუილად დამჯდრები არ დავინახოო თორემ თქვენ აგებთ პასუხსო, ხოდა მანდ დაიწყო ჩვენი ტანჯვა, ყველაფერს გვაკეთებინებდნენ საერთოდ, ყველანაირ საქმეს, უმეტესად ისეთ სისულელეებს ზუსტად რომ ვიცოდით რომ არავის არაფერში სჭირდებოდა მაგრამ დასჯილები ვიყავით და გვაკეთებინებდნენ, აბა ტყუილად ხომ არ ვიქნებოდით, რაღაც 20 მეტრის სიგრძის ერთმანეთში ახლართული მაზუთიანი ტროსი ეგდო და ეს უნდა დაშალოთო, იქაურმა ბიჭებმა გვითხრეს აქ ვინც ამოყავთ ყველას ამას აჩალიჩებენო, არაფერში არ ჭირდებათ და არც არაფერს უშლითო, პროსტი გაწვალებენო, ახლართული ტროსის გამოძრომაში და ერთმანეთისგან განცლკევებაში რამდენჯერმე ლამის თვალი გამოვითხარე, თავი და ფეხები სულ დასიებული მქონდა იმდენჯერ მომხვდა.

ღამეში სამჯერ გვაღვიძებდნენ განგაშით, ჯერ "ჯამფებს" გვაკეთებინებდნენ (ვინც იცით რა არის დამეთანხმებით რომ ერთერთი ყველაზე რთული და მურტალი ვარჯიშია) და მერე სამ კილომეტრს გვარბენინებდნენ, ამ სირებს ეგონათ გამოფიტული და ჯანმრთელობამომსპარი გამოვსწორდებოდი და აღარ დამეძინებოდა საგუშაგოზე. გავიდა ეგ ერთი კვირა, დავბრუნდი მოდულში და ისევ ისე გაგრძელდა ყველაფერი, ისევ ყველგან მეძინებოდა, მაგრამ მადლობა ღმერთს უმეტესად კაპრალები "მფაქტავდნენ" რომლებსაც ჯერ ახალი შებიჯებული ქონდათ სისტემაში და შედარებით ჯიგრები იყვნენ, ვერ მოესწროთ გაბოროტება.

მოკლედ, ისე ცუდად ვიყავი, საერთოდ ყველგან ვიძინედი, აი საერთოდ ყველგან, მეტროში ერთი სადგური რომ მქონდა გასავლელი იქაც კი მეძინებოდა და ხან ერთ ბოლოში მაღვიძებდნენ „ბოლო გაჩერებაა ძმაოო“ ხან მეორე ბოლოში. ერთხელ, ზამთარში, სმენიდან გამოსული, სახლში მოვდიოდი გაყინული, ბათინკებიც კი არ გვქონდა წესიერი და ფეხები ისე მეყინებოდა, დილით სახლში რომ წავიდოდი და მერე სამსახურში მივდიოდი, ისევ გაყინული მქონდა ხოლმე. მაგ ღამეს ძაან მურტალი ყინვა იყო, ვაგზალზე შევედი მატარებელში და მოვკალათდი, ახმეტელამდე მთელი 17 წუთი მქონდა რომ თვალი მომეხუჭა და ცოტა მაინც დამეძინა, ბარში 14 საათიანი სამუშაო მელოდა, გადის რაღაც დრო და მესმის მატარებლის ინფორმატორის ხმა „შემდეგი სადგური მარჯანიშვილი“, ვერ მივხვდი უცბად, რაის მარჯანიშვილი და ვარკეთილი, აქეთ მხარეს რა მინდა, ახმეტელზე არ მივდიოდი თქო? გამოვვარდი მატარებლიდან და მივხვდი რომ თურმე სადგურის მოედნიდან ახმეტელამდე ჩასულს ისე ჩამეძინა რომ ვეღარ გავიღვიძე. მოტრიალდა მატარებელი და უკანა გზაზე ისევ სადგურის მოედანზე აღმოვჩნდი. განადგურებული ვიყავი ფიზიკურად, სამ დღე-ღამიან ციკლში (72 საათში) ჯამში 12 საათი თუ მეძინა საწოლში, ადამიანურად, დანარჩენი მგზავრობის დროს, სამსახურში სკამზე, ლიფტში და სად აღარ.

ბოლო თვეებში "დემბილი" რომ გავხდი (შენს "პრიზივს" რომ უწევს უკვე ჯარის დამთავრება დემბილს გეძახიან) აქციის დაშლის სწავლებები დავამთავრეთ, გახარებული ვიყავი, ამ ერთ დღეს მაინც არ მომიწევს დილის 7-ზე ადგომა და რამდენიმე საათი გამომითავისუფლდა ძილისთვის თქო მაგრამ ამ სიხარულმა დიდხანს არ გასტანა, ახალი სამმართველოს უფროსი დაგვინიშნეს, ასევე დედამო**ნულის ერთი ადამიანი, სიგარეტს და მწეველებს ვერ იტანდა, ჯანმრთელ ცხოვრების წესზე იყო შეყვარებული და ყოველ მესამე დღეს, იმ რობოკობიან-დუბინკიანი სწავლებების ნაცვლად იპოდრომზე ვარჯიშები დაგვინიშნა დილაობით, ჯერ აზიდვებით, ბუქნებით და პრესებით ვიწყებდით და მერე იპოდრომზე რამდენიმე წრეს ვურტყავდით სირბილით, პირიქით გვავარჯიშებდა ის უვიცი სირი.

ერთხელაც, იპოდრომზე მისული, ვატყობდი რომ ვერ ვიყავი კარგად, როდის ვიყავი რომ? მაგრამ მაგ დღეს განსაკუთრებულად, მაღალი ტემპერატურა მქონდა აშკარად, თებერვალი იყო, ყინავდა და თოვლი იდო, არ მითქვია თავიდან ცუდად რომ ვიყავი, იქნებ გავქაჩო თქო, აზიდვები, ბუქნები და პრესები გავქაჩე ძლივს ძლივობით, მაგრამ მივხვდი რომ სირბილის დროს სადმე დავეცემოდი აუცილებლად, ცვლის უფროსის მოადგილეს ვუთხარი, (ასევე დედა მო**ნულის ერთი კაცი) ბატონო კაპიტანო, ძალიან ცუდად ვარ, სიცხე მაქვს აშკარად და დღეს ვერ ვირბენ-მეთქი. გაცოფდა, შენი საჩკაობა ყელშია უკვე, დავაი მალე წადი სარბენადო, მეგობარი გამომესარჩლა, ბატონო კაპიტანო მართლა ცუდადაა, შეხედეთ, სულ ლურჯია სახეზეო, შემომხედა და მიხვდა რომ არ ვსაჩკაობდი და მართლა ვერ ვიყავი კარგად მაგრამ თავისი რომ ვერ გაიტანა, გაბრაზებული დამემუქრა, ახლა დაჯექი მანდ და ხვალ მოგხედავ სმენაშიო.

დავსხედით მე და ჩემი მეგობარი, ისიც ცუდად იყო, ცოტა ხანი ვიჯექი, თავს ცუდად ვგრძნობდი, გულის რევის შეგრძნება მქონდა და ცოტას გავივლი-მეთქი, ვიფიქრე. მოშორებით მაყვლის ბუჩქები იყო და იქით წავედი მოსაშარდად, უკან წამოსვლა რომ დავაპირე ვიგრძენი რომ თავბრუ დამეხვა, ტუჩები გამიბუჟდა, პირი გამიშრა, ფეხებში სისუტე ვიგრძენი და სადღაც ათ წამში მოწყვეტით დავეცი დაბლა, იმდენად ცუდად ვიყავი ვერც ვეძახდი ჩემს მეგობარს რომ დასახმარებლად მოსულიყო, სუნთქვა მიჭირდა და ასე ვეგდე დაბლა, ეგეთი რამ ცხოვრებაში არ დამმართნოდა და მეგონა ვკვდებოდი. უკან დაბრუნება რომ დამაგვიანდა, გამომხედა ამ ჩემმა მეგობარმა, დამინახა დაბლა გათხლაშული და დასახმარებლად გამოიქცა, გამილაწუნა ერთი ორი, ცივი თოვლით სახე დამიზილა, წამომაყენა და მეც ცოტა თვალებიდან გამოვიხედე, სახლში რომ მივედი, 39.5 მქონდა სიცხე.

2011 წლის მაისში, ბურჯანაძე და გრეჩიხა აქციებს რომ მართავდნენ რუსთაველზე, ყაზარმულზე გადაგვიყვანეს მთელი ჯარი და თითქმის ერთი კვირა მოდულის შენობაში დაგვალპეს, აბაზანის საშუალებაც კი არ იყო, ახალგაზრდა ბიჭი ვიყავი და აზრზე არ ვიყავი რა ხდებოდა პოლიტიკაში, არც მაინტერესებდა, ვერ ვაცნობიერებდი რა ხდებოდა რუსთაველზე, ისე ვიყავით ფსიქოლოგიურად დამუშავებულები და ფიზიკურად განადგურებულები რომ ცოფიანი ძაღლს ვგავდი და საშინელი ბრაზი და ზიზღი მქონდა აქციეზე მდგომი ხალხის მიმართ, ერთი სული მქონდა რომ გავეშვით და ფიზიკურად გავსწორებოდი ჩემს თანამოქალაქეებს, კიდევ კარგი მალევე გამოვფიზლდი, აზრზე მოვედი, რაღაცეები გავაცნობიერე და მივხვდი რომ სწორედ ეს უნდოდა სისტემას, სწორედ ამიტომ გვექცეოდნენ ასე რომ გავბოროტენულიყავით და ყველაფერზე წამსვლელი, ცივსისხლიანი ნაბიჭვრები გამოეზარდა.

25 მაისის ღამეს მობილიზება გამოცხადდა, დაიწყო მზადება აქციის დასარბევად, კუდ-ის და სოდ-ის სპეცრაზმი გახარებულები, ბრძოლის ჟინით ემზადებოდნენ, მოვიდა ამათი დედის **ვნის დროო, ჩვენი სავლდებულო ჯარის დანაყოფს რუსთაველიდან გასასვლელი ქუჩების ჩაკეტვა დაევალა, ვერსად რომ ვერ გაქცეულიყო ხალხი და მთელი ღამე ეცემათ, ყველაფერი გავაკეთე იმისთვის რომ აქციაზე წამსვლელთა სიაში არ მოვხვედრილიყავი, ბევრი ვიჩალიჩე და მოდულში დავრჩი საგუშაგოზე, აქციის დაშლა რომ დაიწყო ნერვები მასხავდა რომ ამ ბოროტი სისტემის ნაწილი ვიყავი, მიუხედავად იმისა რომ მეზიზღებოდა და მისი დანგრევის და აფეთქების სურვილი მქონდა.

მოკლედ, გავიდა ერთი წელი, "მოვიხადე ჩემი ვალი სამშობლოს წინაშე", 19 წლის ბიჭი, ერთ წელში დავბერდი, ფიზიკურად აღარ ვვარგოდი, სულ მეძინებოდა, მადა არ მქონდა, 60 კილოზე ჩამოვედი, ჩავარდნილი თვალები ჩამლურჯებოდა და თმაში ჭაღარებიც კი გამიჩნდა. არაფერი არ უსწავლებიათ მაგ ერთ წელში ისეთი რითაც ქვეყანას, ოჯახს ან საკუთარ თავს გამოვადგებოდი, უბრალოდ ერთი წელი წამართვეს, უფასოდ მამუშავეს, ჯანმრთელობა მომისპეს, ფსიქოლოგიურად დამასუსტრს და გამომიშვეს, ძალიან დიდი ხანი დამჭირდა რომ ისევ შევჩვეულიყავი ჩვეულებრივ ცხოვრებას და ადამიანს დავმსგავსებოდი.

მე ის ერთ-ერთი ახალგაზრდა ვიყავი რომელიც სისტემამ დაიმონა, სამშობლოსთვის სამსახურის მოტივით ყარაულად წაიყვანა და ცდილობდა სისტემის მორჩილი, უგულო, ცივსისხლიანი ნაბიჭვარი გამოეზარდა, ჩემს შემთხვევაში არ გამოუვიდა. მადლობა ღმერთს, დავუსხლტი მატრიცას, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში გამოსდის, კარგად იცის სისტემამ თავის შიგნით მყოფი ახალგაზრდების "დავერბოვკება", ასევე მე ვიქნები ის ერთ-ერთი ადამიანი რომელიც ყველგან, ყველა საუბარში და ყველა ფრონტზე იბრძოლებს სისტემის წინააღმდეგ და არ მიცემს საშუალებას რომ ჩემნაირად დაიმონოს სხვა ახალგაზრდებიც, საკუთარ ცხოვრებაზე უარი ათქმევინოს, ჯანმრთელობა მოუსპოს, თუ გამოუვიდა დაამუშაოს და მონების საზოგადოებაში თავისი ადგილი მიუჩინოს.




ავტორი: დავით გაგუა 



კომენტარები